Alle posten zullen langzaam worden overgebracht naar mijn nieuwe weblog. Voor aankooptipsvoor een Volvo uit de 200, 700 en 900 serie kunt u daar alweer terecht.
Dus www.volvorider.web-log/nl wordt www.everyoneweb.com/volvorider
Ik zie u graag daar!
Paul Seegers
@bron: Wietze de Vries: www.volvo200.org
Volvo goeroe Wietze de Vries gaat een boek uitbrengen. Dit boek vult een niche op. Vele boeken over de 200 serie zijn uitgebracht, maar dit wordt de Volvo 200 bijbel voor de komende jaren!
Ik kan u dit boek dan ook van harte aanbevelen!
| Nieuw boek!
Volvo 240 en 260: modelwijzigingen in chronologische volgorde
Inhoudsopgave
Inleiding Dit boek gaat over de Volvo 200-serie, dat wil zeggen de Volvo 240, 242, 244, 245, 260, 262, 264 en 265 van de modeljaren 1975 (75) tot en met 1993 (93) bestemd voor de Nederlandse en Zweedse verkoopmarkten. Daar waar ik dat nodig acht, vermeld ik eveneens uitvoeringen van de 200-serie op andere verkoopmarkten. De voorganger van de 200-serie, de Volvo 140/164-serie, haal ik alleen naar voren als dat het verhaal verduidelijkt. Ik ga niet in op de geschiedenis van de Volvo 140/164-serie. Hetzelfde geldt voor de serie veiligheidsauto’s Volvo Experimental Safety Car van Volvo Personvagnar die een aantal kenmerken aan de 200-serie leende. Mijn ambitie is om een boek aan te kunnen bieden dat een zo compleet mogelijk beeld van de Volvo 240 en 260-serie geeft met de Nederlandse en Zweedse verkoopmarkt als uitgangspunt, zonder dat het de pretentie heeft allesomvattend te zijn. Dit is naar mijn ervaring bijna onmogelijk gezien de vele varianten die van de 200-serie zijn geleverd op de vele verkoopmarkten. Het beeld van de serie is geschreven vanuit mijn ogen. Hoe ik de 200-serie zie, hoe ik naar de 240/260 kijk met behulp van een juist chronologisch overzicht met de juiste modelwijzigingen op de juiste plaats in de tijd. In plaats van in kalenderjaren deelde Volvo Personvagnar, mede dankzij de toen gebruikelijke Zweedse gewoonte, de 200-serie in modeljaren in. Een modeljaar strekte zich in principe van circa september van een kalenderjaar tot en met circa augustus van het daaropvolgende kalenderjaar. Dit punt wordt binnen Volvo ÄT genoemd. ÄT is de afkorting van het Zweedse woord ändringstillfälle dat in het Nederlands tijdstip van wijziging genoemd kan worden. Achter ÄT worden de laatste twee cijfers van het actuele kalenderjaar aangegeven. ÄT-85 is bijvoorbeeld het veranderingsmoment van 1985 voor modeljaar 86. Binnen de ontwerpafdeling van Volvo Personvagnar bestond zelfs een groep die ÄT heette. De groep pastte voor elk modeljaar de personenauto’s aan en kwam ook met speciale versies van bestaande uitvoeringen. De in Nederland gebruikelijke aanduiding bouwjaar zegt niets over het modeljaar of de productiedatum van een specifieke auto, alleen iets over het kalenderjaar waarin de auto op kenteken is gezet of met andere woorden de exacte datum wanneer deel 1 is afgegeven. Ik gebruik de aanduiding bouwjaar daarom dus niet. Met ingang van modeljaar 83 verdween het aantal portieren uit de typeaanduiding. De auto’s uit de 200-serie die toen in productie waren, te weten de 242, 244, 245 en 265 werden in het vervolg 240 en 260 genoemd. In mijn boek gebruik ik voor de eenvoud de aanduidingen 242, 244, 245 en 265 ook voor de modeljaren 83 tot en met 93 in plaats van bijvoorbeeld een vierdeurs 240. Als ik de hele serie wil aangeven, gebruik ik de aanduidingen 200, 240 of 260. Dit geldt voor alle modeljaren. Omdat LPG vooral op de Nederlandse markt belangrijk was voor de verkoop van de 200-serie, besteed ik ook aandacht aan de milieuvriendelijke brandstof. In Zweden kwam LPG in de jaren tachtig mede dankzij de 240 eveneens opzetten. Het vermogen geef ik vrijwel altijd in kilowatt aan dat ongeveer gelijk is aan 1,359 paardenkrachten. Het koppel wordt in newtonmeter aangegeven. De laatste twee modeljaren wijzigde de Nederlandse importeur Volvo Nederland Personenauto de benaming voor de 245 van stationcar in estate. Omdat stationcar voor verreweg het grootste gedeelte van de modeljaren werd gebruikt schrijf ik stationcar in plaats van estate. De verandering was niet nieuw, omdat in de beginjaren van de serie de stationcar op de Nederlandse markt voor korte tijd combinatiewagen werd genoemd. Op de Belgische markt konden de 245 en 265 ook later onder deze benaming door het leven gaan. De 240, 242, 244, 245, 260, 262, 264 en 265 van de 200-serie zijn Volvo’s, dus als ik bijvoorbeeld 244 schrijf, bedoel ik Volvo 244. Met Volvo PV bedoel ik de personenautotak van AB Volvo, te weten AB Volvo, Volvo Personvagnar of de opvolger van deze tak Volvo Personvagnar AB, de toenmalige dochteronderneming van AB Volvo. Op de Zweedse markt was de laatste modeljaren de 240 alleen nog maar met in principe een versie van de B230 motor te koop. De basis was de 240 GL. De 240 GLT was bijvoorbeeld de sportievere versie en de 240 GLE de comfortabelere variant van de 240 GL. Om belastingtechnische redenen werden de GLT en GLE uitrustingspakketten voor de GL genoemd. In mijn boek beschouw ik elk type echter als een unieke auto, dat wil zeggen dat een Zweedse 240 GLE van bijvoorbeeld model 89 of een 240 SE van model 93 een eigen variant is en niet louter een GL met wat accessoires gemonteerd vanwege de belastingvrije grens voor extra’s voor zakenauto’s en met een GLE of SE embleem op de achterkant van de auto geplakt. De motoren van de 200-serie worden door Volvo PV aangeduid met een B voor het Zweedse woord Bensin of een D voor de naam Diesel. Verder wordt de inhoud van de motor met cijfers aangegeven: 21 betekent bijvoorbeeld 2,1 liter. De letters na de inhoud geven aan of het om een motor met carburateur, carburateur met turbo, injectie, injectie met katalysator, injectie met turbo of injectie met turbo en katalysator gaat. Enkele voorbeelden:
Ik gebruik in dit boek eveneens deze aanduidingen voor het aangeven van een bepaalde motor van een bepaalde 240 of 260. Dat geldt ook voor de versnellingsbakken, waar de letters M, BW en AW worden gebezigd. De M staat voor het Zweedse woord manuell en wordt gevolgd door twee cijfers. M45 betekent bijvoorbeeld een handgeschakelde vierversnellingsbak. Bij de automatische versnellingsbakken kan het gaan om een bak van Borg-Warner (BW) of om een product van Aisin-Warner (AW) gevolgd door twee cijfers als aanduiding van de soort: BW55 is een automatische versnellingsbak van Borg-Warner met drie versnellingen. Het boek is per modeljaar ingedeeld volgens de volgende lijst:
De hoofdstukken over model 75 en 93 zijn voor model 75 vanwege de uitvoerige beschrijving van de bouw en het karakter van de 200-serie en voor model 93 als gevolg van het laatste modeljaar van de reeks langer dan van de overige modeljaren. Ook de indeling van de hoofdstukken is iets anders. De tekst van het boek schrijf ik in de verleden tijd. Omdat de typeaanduidingen in cijfers worden weergegeven, schrijf ik de overige cijfers zo veel mogelijk uit.
Afbakening Omdat de 200-serie op vele markten werd verkocht en in vele uitvoeringen is het moeilijk om een compleet beeld te geven van de hele serie. Voor de modeljaren 75 tot en met 78 zou een compleet overzicht nog wel mogelijk zijn, maar vanaf model 79 is de modellenflora bijna ondoordringbaar. Ik heb daarom gekozen voor twee verkoopmarkten als uitgangspunt van dit boek, dat wil zeggen de Nederlandse en Zweedse, omdat ik in Nederland ben geboren en in Zweden woon. Voor wat betreft deze twee markten wil ik zo compleet mogelijk zijn zonder in te gaan op elk klein detail. Wat ik belangrijk vind en kan staven met behulp van bronnen zoals bijvoorbeeld de officiële werkplaatsliteratuur van Volvo PV, geef ik weer. Mochten uitvoeringen op andere markten interessant zijn voor dit boek, dan vermeld ik die ook. Vanwege de voor de serie belangrijke Noord-Amerikaanse markt haal ik eveneens een aantal kenmerken van de 200-serie voor de Verenigde Staten naar voren. Voor wat betreft speciale uitvoeringen zoals de 244 DL Blue Star van model 78 voor de Nederlandse markt vermeld ik alleen een aantal officiële uitvoeringen die door de fabrikant zelf of door een officiële importeur op de markt werden gebracht. Een speciale uitvoering ter gelegenheid van bijvoorbeeld het jubileum van een officiële Volvodealer neem ik niet op in mijn tekst. Op de dienstverlening zoals de aftersales rond de 200-serie ga ik alleen daar waar ik het nodig acht in. Met dienstverlening bedoel ik onder andere Volvo Leasing, de verzekeringsmaatschappij Volvia, Volvo Test Systeem voor gebruikte auto’s, het servicepakket Volvo Touring Service voor hulp onderweg, de financiële diensten van Volvofinans en de klantenkaart Volvokort. Zo nu en dan gebruik ik de woorden in principe, omdat een bepaalde wijziging of kenmerk voor de meeste uitvoeringen en markten gold, maar niet altijd. Soms werden auto’s uit de 200-serie door de fabriek teruggeroepen vanwege bijvoorbeeld een mankement of fabricagefout. Mankementen of fouten vermeld ik in principe niet. |
Wetenswaardigheden/Värt att veta
|
Ja, de Volvo's uit onze favoriete series kunnen zeker goed sleuren. Een Volvo zonder trekhaak is immers een uitzondering.
Hoewel de naam Polar verbonden is aan onze series waren er nog meer producten die Polar hadden als naam. Zo ook het Caravanmerk SoliferPolar AB uit Zweden.
Kijk en geniet van de nostagie……(die nog steeds werkelijkheid is)
En mijn favoriete foto….
Het leven kent vele hoogtepunten, maar ook tegenslagen. Toch zijn er zaken waar op je kunt bouwen zonder veel bij na te denken. Volvo 240…..
Geachte Lezer,
Recent of (wat) langer geleden heeft u mijn aankooptips opgevraagd. Nu ben ik erg benieuwd of deze geholpen hebben bij het aankopen van een Volvo uit de 200, 700 of 900 serie. Of misschien eentje uit de 850 serie.
Mocht dit het geval zijn, waar bent u op uitgekomen en bent u nog in het bezit van de aangekochte Volvo. Voorts zou ik het erg op prijs stellen als u uw ervaringen zou willen delen met mij over uw aangekochte Volvo. En of misschien lid bent geworden van een de Volvo clubs.
Ik vraag u dit als liefhebber, daar ik uit uw ervaringen, mijn aankooptips kan verbeteren voor toekomstige aspirant-Volvo bezitters. En omdat ik met de gedachte speel om hierover een boekje uit te brengen. Dit laatste alleen met uw toestemming natuurlijk! Ik stel uw reactie (en misschien een foto) zeer op prijs.
Iedereen die aankooptips heeft opgevraagd krijgt ook dit bericht via de mail, echter niet alle emailadressen zijn nog valide. Vandaar ook deze oproep via de blog!
Met vriendelijke groet,
Paul Seegers
Misschien een rare titel, maar er zijn steeds meer aanwijzingen dat het omkatten van een Volvo van een jonger bouwjaar naar een belastingvrije.
Hieronder, naast de op te vragen aankooptips, wat meer informatie hierover:
Er komen uit allerlei hoeken en gaten omgekatte auto's langs op MP, meestal estates uit de laatste 2-3 bouwjaren voorzien van oude kentekens. Het zal wel erg makkelijk te doen zijn, en de pakkans is 0,0 want niemand die nog weet hoe een Volvo uit 1983 eruit ziet. Vaak is de kleur op het kentekenbewijs niet eens hetzelfde als de kleur van de auto.
Je kan bewust een pseudo-oldtimer kopen om de boel eens lekker te flessen, maar het kan ook dat je veel geld hebt betaald voor iets waar je eigenlijk niet in mag rijden.
Het bouwjaar is af te leiden uit het chassisnummer wat in de A stijl (bij rechtervoordeur) geslagen staat, en op het typeplaatje boven het RV wiel. Om voor de hand liggende redenen zijn deze natuurlijk niet betrouwbaar bij een omgekatte auto.
Gelukkig staat de werkelijke bouwdatum op zo'n beetje alle onderdelen van de 240. Boven de rechtermotorsteun staat wanneer het blok gegoten is (yymmdd), achter bougie #4 staat wanneer de cilinderkop gegoten is (ddmyy boven elkaar), op de ruiten staat een jaartal (een paar ruiten kunnen vervangen zijn maar niet allemaal), op alle relais en elektrische onderdelen staat een datumstempel, op de versnellingbak (vorm varieert, soms op zijn kop), op het uiteinde van de gordels, en op alle plastic onderdelen incl. achterlichten en knippers
Op het motorblok:
Het echte chassisnummer staat trouwens tussen de schakelaar van de interieurverlichting en de onderste scharnier, tegen het stootrubber van de instap. Een chassisnummer wat elders op de A stijl staat is er later ingeslagen.
Van de RDW-site:
Bij de keuring moet u aan de hand van documenten kunnen aantonen van welke voertuigen de gebruikte onderdelen afkomstig zijn. Van het carrosseriedeel zonder identificatienummer moet u bovendien het bijbehorende plaatdeel met het oorspronkelijke identificatienummer overleggen. Bij deze vorm van samenstellen verdient het aanbeveling om voor de reparatie een vooronderzoek te laten verrichten door de RDW.
Dit kan identificatieproblemen bij de keuring voorkomen. Wanneer de beschadigde carrosserie in zijn geheel wordt vervangen door een fabrieksnieuw exemplaar is een vooronderzoek een vereiste. Dit geldt ook bij de vervanging van een chassis of frame. In dit geval wordt van tevoren beoordeeld of de resterende onderdelen reparatie mogelijk maken of dat er sprake is van een geheel nieuw voertuig.
De identificatie van een samengesteld voertuig (alsmede de technische keuring) wordt uitgevoerd door de RDW. Bij het onderzoek moeten het voertuig of de gebruikte onderdelen identificeerbaar zijn. Het is daarom van belang om de eventueel aanwezige typeplaatjes niet tijdelijk te verwijderen tijdens de werkzaamheden. Juist de originele bevestiging vormt een belangrijk identificatiemiddel. Bovendien moet de herkomst van het voertuig en de voertuigonderdelen aantoonbaar zijn aan de hand van documenten. Deze kunnen, afhankelijk van de situatie, zowel kentekenbewijzen als facturen voor de betreffende voertuigen en onderdelen zijn. Indien het
onderdeel met het oorspronkelijke identificatienummer wordt vervangen, moet u bij de keuring altijd het plaatdeel met het oorspronkelijke identificatienummer inleveren. In deze gevallen is het zinvol om voordat u met de reparatie of met het samenstellen begint, in overleg met de RDW een vooronderzoek te laten uitvoeren.
Denk aan de gevolgen!
* Vele verzkeringen, nog niet alle, sluiten vergoedingen uit bij omgekate exemplaren!
* Hoge geldboetes i.v.m. belastingontduiking
Bron: volvolvo.nl & vlvworld.com
Als u overweegt een Volvo te kopen uit de 200, 700 of 900 serie, is het natuurlijk belangrijk dat u hiervoor een verzekering neemt die bij u past.
Er zijn diverse verzekeringen met dito namen. Natuurlijk is er de "gewone" auto verzekering, maar voor de Volvo's die al wat ouder zijn, zijn er de youngtimer-, oldtimers- en de klassiekerverzekeringen.
Nu hanteren de verzekeraars zelf allerlei eigen grenzen, die lopen bij deze bovenstaande verzekeringen dus door elkaar.
Hieronder enkele zaken waar u op moet letten als u zo'n verzekering overweegt:
* leeftijd auto; meestal tussen 15 en 25 jaar als youngtimer of semi-klassieker en ouder dan 25 jaar als oldtimer of als klassieker
* leeftijd bestuurder; meestal ondergrens 25 jaar, soms beperkt tot twee personen.
* kilometers per jaar; over het algemeen gelden er verschillende grenzen; tot 3000 km is minimaal, gemiddeld is tot 7500 km en enkele verzekeringen gaat tot zelfs 20.000 km per jaar.
* Bijzondere voorwaarden; sommige verzekeringen stellen een 1e auto (uw dagelijkse), andere weer niet. Sommige verzekeringen is de Volvo alleen verzekert tijdens evenementen, maar bij de meeste is hier geen verbijzondering. Wel altijd even controleren hierop.
Allemaal leuk en aardig denkt u, maar waar zit het verschil met een "gewone" vezekering. Een gewone verzekering houdt rekening met afschrijving en daardoor wordt uw auto minder waard en bij een aanrijding zal de dagwaarde worden bepaald. Daar zit het verschil met bovenstaande verekeringen. Een klassiekerverzekering houdt rekening met artikel 960 van het burgelijk wetboek Boek 7:
Artikel 960
De verzekerde zal krachtens de verzekering geen vergoeding ontvangen waardoor hij in een duidelijk voordeliger positie zou geraken. De vorige zin mist toepassing bij voorafgaande taxatie van de waarde van een zaak tot stand gekomen krachtens een aan een deskundige opgedragen beslissing of krachtens een beslissing van partijen overeenkomstig het advies van een deskundige.
Met andere woorden, indien een taxatie heeft plaats gevonden, door een erkende taxateur, dat geldt de vervangingswaarde die het taxatierapport aangeeft.
Voorbeeld: Een nette goed onderhouden Volvo 240 uit 1993 met >250.000 km heeft een dagwaarde rond de € 1500,– (niet schikken!) Mogelijk met aantoonbaar onderhoud iets hoger. Wanneer er schade ontstaat, eigen schuld of niet, zal de Volvo hooguit dus voor € 1500,– euro of ietsjes meer, worden gerepareerd. Als de reparatiekosten hoger zijn is de Volvo economisch totall-loss. Maar wanneer u deze zelfde Volvo zou hebben laten taxeren en de taxatiewaarde is gesteld op € 5000,– dan mogen de reparatiekosten oplopen tot dat bedrag of u krijgt dat bedrag uitgekeerd als de kosten hoger zijn.
Een ongeluk zit in een klein hoekje (cliché natuurlijk)en dus met een taxatie rapport staat u natuurlijk sterker.
Het taxatierapport heeft natuurlijk ook zijn voorwaarden en beperkingen:
* Bij aanmelden bij een verzekering voor uw eigen Volvo mag het rapport doorgaans niet ouder zijn dan 3 maanden.
*De geldigheid van een taxatierapport is maximaal 3 jaar, bij vaak een max. van 7500 km p/j. De verzekeraars hanteren wel verschillende grenzen. Vaak bij hogere kilometrage geldt een rapport maar voor 1 jaar.
* Als u uw Volvo laat taxeren dat respecteert elke verzekeraar dit rapport, mits de taxateur bekent is bij de FEHAC. Dit rapport is wel 3 jaar geldig als u een schade claimt bij de tegenpartij. Ongeacht hoe u zelf bent verzekert.
* Een taxatie kost tussen de € 100,– en € 150,–. maar in clubverband vaak een (stuk) goedkoper.
De getaxeerde waarde is voor u ook van belang voor het beschermen van uw inventeringen die u tijdens eigendom doet. Denk aan (hoge) reparatiekosten, of investeringen in roest behandeling enz.
U kent die praat wel: "Goh nou met ik € 500,– betalen voor een beurt of reparatie, dat is mijn oude auto niet meer waard" Deze afweging wordt anders als uw getaxeerde Volvo € 5000,– zou zijn.
Ik hoop dat bovenstaande u wat meer houvast geeft bij het regelen van een verzekering voor uw Volvo.
Mocht u nog vragen hebben, stuur maar een mailtje.
Midlelifecrisis
Lieve hemel. James is door toedoen van de BBC in een soort midlifecrisis terechtgekomen en heeft zich, net als die designjongens van Volvo dat vroeger deden, op speelgoed gestort.
Ik zit al weken aan mijn bureau te zwoegen op een project dat niks met Top Gear te maken heeft. De BBC heeft me gevraagd om een kerstuitzending van één uur te maken over speelgoed, en ik moet toegeven dat ik me daar kostelijk mee vermaak.
Speelgoed is nostalgisch, het spreekt tot de verbeelding en bovenal: het is nog steeds heel leuk. Zo is Scalextric eigenlijk niks meer dan een omslachtige manier om de aansluitingen van een transformator van 12-volt te verbinden met een elektrische motor. Als mijn natuurkundeleraar had verteld dat dit fenomeen de basis van het hele race-gebeuren is, dan had ik het natuurkundelab heel wat leuker gevonden.
Action Man
Hetzelfde geldt voor modelspoor, dat op precies dezelfde manier werkt. Ik houd van mooie modeltreinen, en van een verzameling Dinky Toys, een Mamod-stoommachine en een flinke kist Meccano of Lego. Dat zijn magische zaken die ons een snelle en welkome onderbreking van de saaie volwassenheid bieden. De minder leuke kant van dit verhaal is dat ik weer herinnerd word aan een paar heel vervelende speelgoedjes, die ik – niet geheel ten onrechte – al lang vergeten was. Action Man, bijvoorbeeld. Hij had dan wel een net echt lijkende haardos en grijphandjes, maar hij had altijd dezelfde strenge uitdrukking op zijn gezicht, zelfs toen zijn parachute niet openging en hij bij een val op de rotsen een been verloor.
Of dat stomme voetbalspelletje dat op een veld met een grote vouw in het midden werd gespeeld. Wie herinnert zich nog een van de eerste elektronische speeltjes, een soort geweer dat een lichtstraal afvuurde? Als je op plastic blikjes mikte die op een plastic muur stonden, vielen die door een of ander elektromechanisch trucje naar beneden. Het was rotzooi. Dat geweer deed niks als je op je broertje of op je hond of je kat mikte, en het zat met een lang snoer aan die muur vast. Als je er jagertje mee wilde gaan spelen in het bos, dan moest je die muur met die blikken ook meenemen.
Whisky
En dan had je nog het magnetische tekenbord. Ik was dat ding compleet vergeten. Zo'n tekenbord met twee van die gekartelde wieltjes en een grijs scherm. Mijn buurman gaf me onlangs zijn oude magnetische tekenbord te leen en toen heb ik me met een glas whisky aan het ontwerpen van een Volvo gezet. Ik weet wel wat u denkt: zo zijn Volvo's al lang niet meer. Ze zijn nu cool en ze hebben mooie rondingen. U heeft wel gelijk, hoor. Zo zijn ze sinds ene Peter Horbury het Volvo-hoofdkantoor in Göteborg binnenstormde, daar een aantal tekenmallen op het bureau neersmeet en uitriep dat dit de toekomst van het auto-ontwerpen was. Een stoutmoedig gebaar, dat wel vruchten afwierp. Kijk maar eens naar de V70 Estate, een en al subtiele rondingen.
Toch blijf ik beweren dat de belangrijkste Volvo die ooit ontworpen is, en die onuitwisbaar in het geheugen van striptekenaars is gegrift, de 244 uit de jaren '70 is. Herinnert u zich de 244 niet meer? Dat was de auto die het magnetische tekenbord tot het belangrijkste ontwerpinstrument van het pre-digitale Zweden heeft gemaakt. Volvo zal onderhand wel de buik vol hebben van dit geintje.
Maar ik liet me niet ontmoedigen en ben aan het werk gegaan. Ik bedacht namelijk dat Volvo een van de weinige Europese autofabrikanten is die niet z'n hele ontwerparchief doorspit op zoek naar inspiratie. Alle andere doen dat wel. Ze halen een stapel oude schetsen tevoorschijn, vinden een mooie vorm voor een wielkast of voor een grill of een bijzondere koplamp, en dan kieperen ze die in hun nieuwste ontwerp.
Op zolder
Na een tijdje drong het tot me door waarom Volvo-ontwerpers dat niet doen. Omdat ze hun magnetische tekenbord kwijt zijn, natuurlijk. Dat ligt namelijk op zolder. En waarom ligt het daar? Omdat het rotzooi is. Ineens kwam alles weer terug. Als ik het me goed herinner, stond er op het deksel van de doos een afbeelding van het tekenscherm, met daarop een lieflijk tafereel met een huisje, bomen, een wei, wolkjes en een vogel in de lucht.
Tegenwoordig zou je ze voor zoiets voor de rechter kunnen slepen. Dat kan je helemaal niet tekenen met zo'n bord. Je kunt alleen maar een doos tekenen. Heel misschien nog dat huis, na dagenlang ijverig aan die wieltjes te hebben gedraaid. Maar dan, zodra je aan een van die wolkjes begint, kom je niet verder dan een lelijke krabbel op je scherm. Op dat moment loop je tegen een ernstige tekortkoming van het systeem aan. Je kunt niet zomaar een stukje uitgummen. Je moet het ding omdraaien, schudden, en de hele boel uitvegen. Eén verkeerde draai aan een wieltje heeft hetzelfde effect als die te snelle klap met een hamer die de Venus van Milo een arm kostte.
Een ander probleem was dat ik er nooit achter ben gekomen hoe je het pennetje los van het scherm kon krijgen. In de jaren '70 deed er in teenagerkringen een gerucht de ronde dat je op de achterkant moest duwen terwijl je aan het wiel draaide of zoiets, en dat je dan weer nieuwe dingen kon tekenen, maar dat is mij nooit gelukt. Als je op een andere plek op het scherm wilde beginnen, moest je je daarnaar toe tekenen. Alle onderdelen van je magnetische-bordtekening waren dus met elkaar verbonden, net zoals alle onderdelen van een Airfix-model aan zo'n plastic strip vastzitten. Zelfs als je al een vogel in de lucht kon tekenen, dan zat hij nog met een lange stok aan de grond vast.
Aan het eind van de avond nam ik het ding mee naar bed en daar ging ik ijverig door tot ik uiteindelijk in slaap viel. Om een uur of vijf uur werd ik wakker. Het bedlampje was nog aan, evenals de radio, en het speelding lag op zijn kop op het dekbed. Toen ik het oppakte om het resultaat van mijn noeste arbeid te bekijken, zagen mijn slaperige ogen dat ik een stapel dozen had getekend. Elke kunstenaar kan u vertellen dat er in de natuur geen rechte lijnen voorkomen. En eerlijk gezegd, kom je die ook niet vaak in auto-ontwerpen tegen. Maar met het magnetische tekenbord kan je geen bochten maken. En dat is nou precies de crux van dit verhaal. Je kunt alleen maar een stapel dozen tekenen, en dat is gek genoeg precies wat de Volvo 244 was.
Ik heb eerder gezegd dat de Volvo 244 het magnetische tekenbord tot ontwerpinstrument heeft verheven, maar eigenlijk heb ik me vergist. De Volvo 244 was het enige kunstvoorwerp op aarde dat het bestaan van dit verder zo waardeloze speelgoed rechtvaardigde, omdat die Volvo het enige ding was dat je enigszins geloofwaardig op het scherm tevoorschijn kon toveren. Wat je ook probeerde te tekenen, het werd altijd een Volvo 244. En zelfs toen had hij al geen wielen.
Bron: TopGear magazine
